• Балаларға базарлық
  • 23 Қыркүйек, 2020

Жіптен секіру

Сәуле биыл бесте. Өте ақылды қыз. Апасы да «ақылды қызым» дейді үнемі. Шашын шүйдесіне екі өрім етіп өріп, ұшына бантик байлап, айқастыра түйіп қойған. Аппақ бантигі ұшқалы тұрған көбелек сияқты үлбіреп тұрады.
Сәуленің өзі де көбелек тәрізді. Аяқ-қолы жеңіл, алып-ұшып жүреді. Алқызыл көйлегі өзіне сондай жарасқан. Оны да апасы қаладан базарлыққа әкеліп берген. Соны киіп алып, табаны жерге тимей ұшады.


Бірде қызық жағдай болды. Тегіс жерді бормен сызып, мәк тепкен қыздардан жырылып шыққан ол ұшып жүрген көбелекті қуа жөнелді. Бірақ ұстай алмай, артынан қарап қалды. Сол сәт биікте керіліп тұрған аппақ жіпті көзі шалды. Кір жаятын кәдімгі жіп. Бір қарағанда аспандағы бұлттар арасында тұрғандай көрінеді екен. Әдетте апасы кір жайғанда астына орындық қойып, қолын зорға жеткізетін. Әр жолы көрген сайын сол жіптен секіруді армандайтын. Бүгін де армандады. Анада теледидардан көрген қыз құсап секірсе ғой, шіркін! Құстай қалқып жіптен секіргенде елдің бәрі шаттанып қол соғып еді-ау! Артынан еліміздің көк туы желбіреп, қыздың мойнына алтын алқа тағылған.


Сол арманының орындалуының сәті енді түскендей. Атасы қысқа дайындаған отынды жіптің астына апарып үйіпті. Сол ағаштарға өрмелеп барып, секіруге болады емес пе?
Отынға өрмелей жөнелді. Міне, басына шықты. Жіпке таяп барып тоқтады. Енді «әуп» деп секірсе болды, өткендегі қыз құсап жіптің аржағына барып топ ете қалады. Бірақ...
Қайдан келгені белгісіз, осы кезде көрші қыз Күләштің сап ете қалмасы бар ма.


– Тоқта, Сәуле! Не істеп жатырсың? – дейді шыр-пыр болып. – Түс бері, андағы жер қауіпті...
– Қауіпті емес. Мен қорықпаймын, – деді Сәуле алаңсыз. – Не істейтінімді қазір көресің...
– Тоқта, Сәуле, секірме! Әйтпесе, апаңа айтамын, – деді Күләш одан ары безектеп.
– Айтсаң – айта бер. Қорықпаймын.
Солай деп үлгірмеді, анадай жерде келе жатқан әкесін көрді. Қолын бұлғап бірдеңе дегендей болды. «Ағашқа неге шығасың» – деп ұрсып келе жатса керек. Іркіліп қалды. Соның арасы болған жоқ, ағаштардың бірі қозғалып кетті ғой деймін, аяғының асты ақырын сырғи жөнелді.
Зәресі ұшып, көзін жұма қойды. Екінші жағынан қатты өкінді. Отын бұлай аласара берсе, шыққан биігі төмендеп, жіптен секіре алмай қалады ғой! Арманы орындалмайды деген сөз.


Екі қолын ербеңдетіп, секіріп кетті. Жерге түсіп, көзін ашқанда көрді, әкесі мен Күләш өзіне қарап, ауыздары ашылып тұр екен. Артынша қос алақандарын ұрғылап, шапалақ соқты. Соған қарағанда, жіптен секіріп үлгерген болу керек. Қандай бақыт!..

Маркиза БАЗАРБАЙҚЫЗЫ

471 рет

көрсетілді

0

пікір

Біздің Telegram каналына жазылыңыз

алдымен сізді қызықтыратын барлық жаңалықтарды біліңіз

БАЛДЫРҒАН №2

27 Ақпан, 2024

Жүктеу (PDF)

Редактор блогы

Дүйсен МАҒЛҰМОВ

"Балдырған" журналының бас редакторы